• Układanie Paneli
• Montaż Paneli
• Kładzenie Paneli
• Malowanie ścian
• Malowanie wnętrz
• Malowanie mieszkania
• Malowanie mieszkań
• Tapetowanie, Gładzie, Gładź gipsowa
• Panele, układanie i monaż paneli
• Glazura, układanie glazury
• Terakota, układanie terakoty

• Borowski
• Tel. 0-503-329-435
• ul. Sienna 85/43
• 00-815 Warszawa

instalacja wentylacji - Anemostat

instalacja wentylacji - Anemostat

Anemostat - element nawiewny (nawiewnik) lub wywiewny (wywiewnik) do montowania w suficie, jest to zakończenie sieci wentylacyjnej mechanicznej, umożliwiające kształtowanie strugi powietrza nawiewanego w pożądany sposób.
W zależności od kierunku przepływu powietrza rozróżniamy:

• anemostaty nawiewne - doprowadzające świeże powietrze do pomieszczenia,
• anemostaty wywiewne - usuwające powietrze wraz z zanieczyszczeniami (np. zyskami ciepła, wilgoci, nadmiarem CO₂ ).

W zależności od kształtu anemostaty dzielą się na:

• kwadratowe
• okrągłe

Oprócz anemostatów na zakończeniach instalacji wentylacji stosuje się m.in.:

• nawiewniki i wywiewniki ścienne (np. kratki wentylacyjne),
• dysze dalekiego zasięgu,
• nawiewniki szczelinowe,
• nawiewniki i wywiewniki podłogowe,
• nawiewniki wyporowe,
• stropy wentylacyjne (np. w kuchniach przemysłowych lub salach operacyjnych),

Dobór elementu nawiewnego i wyciągowego poprzedzają obliczenia inżynierskie uwzględniające:

• prawidłowy rozpływ powietrza w całej strefie przebywania ludzi,
• doprowadzenie i odprowadzenie optymalnej ilości powietrza wentylacyjnego dla strefy,
• zapewnienie równomiernego rozkładu temperatury powietrza w pomieszczeniu,
• przeciwdziałanie tworzeniu się przeciągów,
• zapobiegnięcie powstaniu hałasu na elemencie nawiewnym lub wyciągowym,
• wkomponowanie nawiewników i wywiewników w indywidualną aranżację przestrzeni budynku, estetyka

instalacja klimatyzacji - Syndrom chorych budynków

Syndrom chorych budynków

Syndrom chorych budynków (SBS - z angielskiego Sick building syndrome) kombinacja dolegliwości występujących w określonym miejscu (np. w budynku, w którym się pracuje).

Wystąpienie przykrych dolegliwości związane jest głównie z zbyt małą ilością świeżego powietrza w pomieszczeniu oraz z jego złą jakością.
Źródłami zanieczyszczeń powietrza w pomieszczeniu mogą być organizmy żywe (np. produkty uboczne oddychania, pocenia się, grzyby, pleśnie), materiały budowlane i elementy wyposażenia wnętrz (np. rozpuszczalniki, impregnaty drewna, związki emitowane przez farby malarskie, azbest), systemy wentylacji i klimatyzacji (np. mikroorganizmy żyjące w nieczyszczonych przewodach wentylacyjnych), powietrze zewnętrzne (np. zanieczyszczenia chemiczne powietrza w dużych aglomeracjach miejskich) albo samo użytkowanie pomieszczeń (np. palenie tytoniu).

W 1984 Światowa Organizacja Zdrowia informowała, iż syndrom SBS występuje aż w 30% nowych i odnawianych budynków na świecie.

Objawy SBS:

• bóle i zawroty głowy
• omdlenia
• mdłości
• objawy przemęczenia
• podrażnienie błon śluzowych
• utrudnione oddychanie

i inne dolegliwości

W Polsce klasycznym przykładem chorego budynku był wybudowany na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych budynek Intraco II w Warszawie. Zbyt mała ilość świeżego powietrza dostarczanego do pomieszczeń stała się przyczyną częstych omdleń pracowników. Przeprowadzona ekspertyza dowiodła, że przyczyną był zbyt oszczędnościowy projekt wentylacji. W wyniku modernizacji, rozszczelniono elewację budynku, dodając otwieralne okna.

instalacja wentylacji - Komin słoneczny

Komin słoneczny

Komin słoneczny jest urządzeniem wspomagającym naturalną wentylację (wymianę powietrza) w budynku poprzez wykorzystanie efektu konwekcji powietrza podgrzewanego energią słoneczną. Komin słoneczny był wykorzystywany od wielu wieków, zwłaszcza na Bliskim Wschodzie i w antycznym Rzymie.

W najprostszej formie, komin słoneczny jest po prostu pomalowanym na czarno kominem. W ciągu dnia energia słoneczna ogrzewa komin i znajdujące się wewnątrz powietrze. Podciśnienie między wlotem i wylotem z komina może być wykorzystane do wymuszenia przepływu powietrza i chłodzenia budynku, w którym jest zainstalowany. Na wielu obszarach ziemi łatwiej jest wykorzystać do tego celu energię wiatru, ale w gorące bezwietrzne dni taki komin zapewni wentylację, której inaczej nie dałoby się osiągnąć.

Zaawansowanym wykorzystaniem tej samej zasady jest tzw. wieża słoneczna — wysoki komin zbudowany na podstawie zbierającej energię słoneczną (krytej szkłem), wewnątrz zainstalowana jest turbina wiatrowa.

Komin słoneczny i budownictwo energooszczędne

Efekt działania komina słonecznego może być wykorzystywany do wentylacji domu lub biura, do wymuszania przepływu przez wymiennik ciepła zainstalowany w gruncie albo do wentylacji tylko określonej części budynku, np. toalety.Naturalna wentylacja jest wdrażana w budynkach poprzez umieszczanie wywietrznika na górnych piętrach, co pozwala by ciepłe powietrze wznosiło się w górę budynku i tam go opuszczało. W tym samym czasie chłodne powietrze jest zasysane na dolnych piętrach. Od strony wywietrzników do poboru powietrza można sadzić drzewa, żeby powietrze pobierane było z obszaru zacienionego.

Naturalna wentylacja może być wspomagana właśnie przez komin słoneczny. Komin musi kończyć się na wysokości wyższej niż poziom dachu i na półkuli północnej musi być zbudowany na południowej ścianie. Zdolność do absorbowania ciepła może być zwiększona przez zamontowanie w ściance komina skierowanej w stronę słońca przeszklenia i użycie materiału dobrze pochłaniającego promieniowanie słoneczne. Duża powierzchnia materiału pochłaniającego ciepło ma większe znaczenie dla wydajności komina niż duża powierzchnia jego przekroju. Ogrzewanie się powietrza wewnątrz komina będzie powodować zwiększenie przepływu powietrza.

W celu dalszego zwiększenia efektu chłodzenia, powietrze zasysane do wewnątrz budynku może być najpierw skierowane przez zakopany w ziemi wymiennik ciepła.

Pewną modyfikacją pomysłu komina słonecznego jest koncepcja strychu słonecznego. W gorącym słonecznym klimacie latem powietrze na strychu nagrzewa się do zaskakująco wysokich temperatur. W konwencjonalnym budownictwie stwarza to problem ze względu na zwiększone zapotrzebowanie na energię do klimatyzacji. Łącząc strych z kominem słonecznym gorące powietrze zebrane na strychu może zostać wykorzystane do wykonania pracy, wspomagając komin.

Wieża chłodnicza

Sposobem na użycie tego urządzenia do chłodzenia jest odparowanie wody u jego szczytu, za pomocą nasączonych wodą powierzchni lub poprzez jej bezpośrednie rozpylanie. Parowanie wody schładza wchodzące powietrze, które następnie jako cięższe spływa w dół do wnętrza budynku. Przepływ tego powietrza może być zwiększony przez zamontowanie komina słonecznego po drugiej stronie budynku.

Wentylatory - Wentylator śmigłowy

Wentylator śmigłowy

Wentylator śmigłowy - popularny typ wentylatora osiowego. Składa się łopatkowego wirnika przypominającego śmigło. Małe wentylatory śmigłowe nie wymagają korpusu a ich łopatki mogą być wykonane nawet z miękkiej gumy.Wentylatory śmigłowe produkuje się w różnych wielkościach od miniaturowych do zastosowań domowych do olbrzymich o średnicach przekraczających 15 metrów. Ich parametry leża w zakresie:
dla małych wentylatorów:

wydajność Q - 0.15 do 5 [m³/s]

spiętrzenie całkowite Δp - 50 do 250 [Pa]

sprawność η - 0.5 do 0.8.

dla wielkich wentylatorów:

wydajność Q - 30 do 500 [m³/s]

spiętrzenie całkowite Δp - 50 do 160 [Pa]

sprawność η - 0.5 do 0.8.

Wentylatory śmigłowe znajdują zastosowanie w instalacja wentylacyjnych oraz do wentylowania mieszkań. Wielkie wentylatory śmigłowe stosowane są chłodnicach kominowych elektrowni cieplnych.

Wentylatory - Wentylator przeciwbieżny

Wentylator przeciwbieżny

Wentylator osiowy przeciwbieżny - jest zdwojonym wentylatorem osiowym, w którym dwa wirniki ustawione szeregowo, obracają się w przeciwnych kierunkach. Wentylatory tego typu charakteryzują się brakiem zawirowań gazu, nie muszą więc być wyposażone w kierownicę.

Pojedynczy wirnik tego typu wentylatora przypomina zastosowany w sprężarkach osiowych.

Wentylatory osiowe przeciwbieżne produkuje się w różnych wielkościach. Ich parametry leżą w zakresie:

wydajność Q - 2 do 300 m³/s

spiętrzenie całkowite Δp - 1000 do 7000 Pa

sprawność η - 0.7 do 0.9.